Dobry trener to gwarancja sukcesu każdej drużyny. Zdarzają się sytuacje, że niektórzy szkoleniowcy osiągają sukcesy tylko w jednym, czy dwóch prowadzonych przez siebie klubach. Jednak wybitni trenerzy to tacy, którzy w każdym zespole, w którym pracowali, to potrafili coś zdobyć. Dlatego właśnie są wyjątkowi. I niech też nie myli nikogo takie stwierdzenie, że jeśli klub ma świetnych zawodników, to nie potrzeba im dobrego trenera. Historia piłki nożnej pokazała, że czasami drużyny gwiazd nie potrafiły niczego osiągnąć, ponieważ piłkarze światowego formatu nie mieli odpowiednio dobranego szkoleniowca. W tym tekście nie będziemy klasyfikować trenerów na konkretnych miejscach w rankingu, ale wskażemy kilku najwybitniejszych specjalistów w swoim fachu.
sir Alex Ferguson – trenerski idol w Manchesterze
W swojej karierze Ferguson zdobył 49 trofeów, co czyni go jednym z najbardziej utytułowanych trenerów piłkarskich w historii. Został absolutną ikoną Manchesteru United. Wcześniej prowadził takie kluby jak: St Mirren FC czy Aberdeen FC. Zaliczył nawet krótki epizod z reprezentacją Szkocji. Pomimo tego, że nie uchodził za wybitnego stratega, to jednak lista jego osiągnięć zdaje temu zaprzeczać. Preferował on klasyczne ustawienie 4-4-2, wykorzystując przy tym skrzydłowych i napastników. To zapewniło “Czerwonym Diabłom” nieprawdopodobną ilość osiągnięć. Oto wybrane z nich: dwa zwycięstwa w Lidze Mistrzów (1998/99, 2007/08), Puchar Zdobywców Pucharów (1991), trzynaście mistrzostw Anglii (1993-94, 1996-97, 1999-2001, 2003, 2007-09, 2001, 2013) i pięć Pucharów Anglii (1989/90, 1993/94, 1995/96, 1998/99, 2003/04). Przez lata swojej pracy na Old Trafford potrafił zbudować wiele świetnych drużyn. Wydaje się, że zastąpienie go w tym klubie jest po prostu nierealne.
Rinus Michels
Twórca futbolu totalnego. Najważniejsze drużyny, które prowadził Michels to Ajax Amsterdam, FC Barcelona i reprezentacja Holandii. Lista jego wybranych sukcesów to: wicemistrzostwo świata (1974), mistrzostwo Europy (1988), Puchar Europy (1970/71), finał Pucharu Europy (1968/69), Puchar Miast Targowych (1971), cztery mistrzostwa Holandii (1966-68, 1970), mistrzostwo Hiszpanii (1974), trzy Puchary Holandii (1966/67, 1969/70, 1970/71) i Puchar Króla (1977/78).
Johan Cruyff – piłka ofensywna!
Genialny piłkarz, fenomenalny trener. Propagował ofensywny styl gry. Bardzo dużo wymagał od swoich podopiecznych. Był perfekcjonistą. Wielu wybitnych piłkarzy podkreśla, że dopiero Cruyff nauczył ich futbolu: jak myśleć na boisku, gdzie się ustawiać czy jak wypełniać założenia taktyczne. Jednym z jego podopiecznych był wybitny dzisiaj szkoleniowiec – Guardiola. Spopularyzował futbol totalny Rinusa Michelsa dodając do niego nowe elementy oparte na technice gry i myśleniu na boisku. Stworzył podwaliny pod wielki Ajax Amsterdam i FC Barcelonę. To właśnie na jego patentach opiera się szkolenie w tych wielkich klubach. Jeśli chodzi o karierę trenerską, to wrócił w roli szkoleniowca do swoich byłych drużyn: Ajaxu i Barcelony. Z tymi pierwszymi zdobył Puchar Zdobywców Pucharów oraz dwa krajowe puchary. Z Dumą Katalonii natomiast mógł cieszyć się z Pucharu Europy i czterech tytułów mistrza kraju.
Louis van Gaal – doświadczony szkoleniowiec
Obejmując Ajax Amsterdam stworzył zespół idealny. Systematycznie rezygnował z doświadczonych graczy, żeby oprzeć swój skład o młodych zawodników. To właśnie z nimi dość niespodziewanie wygrał Ligę Mistrzów w 1995 roku. Wśród nich były wówczas same przyszłe gwiazdy futbolu: Overmars, Davids, Seedorf, George, Reiziger, Kanu oraz Kluivert. Szkoleniowiec unowocześnił styl stworzony przez kogoś tak wielkiego jak Johann Cruyff. Udowodnił również, że można po słabszych wynikach w karierze wrócić ponownie na szczyt. Jego przygoda trenerska to sinusoida świetnych rezultatów, z tymi odrobinę gorszymi. Do jego największych sukcesów z pewnością należy 3. miejsce na mistrzostwach świata z reprezentacją Holandii (2014), wygranie Ligi Mistrzów (1994/95), zwycięstwo w Pucharze UEFA (1991/92), cztery mistrzostwa Holandii (1994-96, 2009), dwa mistrzostwa Hiszpanii (1998-99), mistrzostwo Niemiec (2010) oraz dwa Superpuchary Europy (1995, 1997).
Pep Guardiola – piłkarski geniusz
Świetny piłkarz, genialny trenerski wizjoner. Zasłynął tym, że potrafił zrewolucjonizować futbol po swojemu interpretując słynną tiki-takę. Z drużyną FC Barcelony osiągnął wszystkie możliwe sukcesy, które w połączeniu z pięknym i dominującym stylem gry nad rywalami dało piorunujący efekt. Wszyscy chcieli tak grać. Każdy zachwycał się tym, jak prezentowały się prowadzone przez niego drużyny. Swoją filozofię wdrożył następnie w Bayernie Monachium i Manchesterze City. Do najbardziej prestiżowych osiągnięć Guardioli można zaliczyć między innymi:
• FC Barcelona: zdobycie potrójnej korony w 2009 roku, dwukrotne wygranie Ligi Mistrzów
• Bayern Monachium: trzykrotne mistrzostwo kraju i dwukrotne zdobycie krajowego pucharu
• Manchester City: wygranie Ligi Mistrzów, sześć tytułów Mistrza Anglii, Superpuchar UEFA
Legendarny trener to nie bohater jednego sezonu
Lista legendarnych szkoleniowców powinna być zdecydowanie dłuższa. Wystarczy wspomnieć o takich wybitnych fachowcach jak: Ernst Happel, Jose Mourinho, Carlo Ancelotti, Diego Simeone czy Giovanni Trapattoni. Istnieje wiele dziennikarskich zestawień w stylu „50 najlepszych trenerów w historii piłki nożnej”. Każde z nich ma odrobinę inne nazwiska, jednak zdecydowana większość tych najbardziej wybitnych się powtarza. Najlepsi z najlepszych doskonale znają smak triumfu. Przykładowo „France Football” bardzo ceni sobie podejście do futbolu takich osób jak Zinedine Zidane. Wielka szkoda, że ta wybitna postać tak rzadko zasiada na trenerskiej ławce. Wielki szkoleniowiec doskonale wie co to taktyka i potrafi dopasować ją pod każdego rywala i rozgrywek w jakich bierze udział. Mogą to być mecze ligowe w Premier League, finał Mistrzostw Świata, czy też prestiżowe rozgrywki klubowe. Odpowiedni fachowiec zawsze dopasuje strategię pod aktualne wydarzenie. Zarządzanie szatnią ma kluczowe znaczenie, jeśli chce się skończyć potyczki ligowe na podium, choć dla tych najlepszych drugie miejsce to porażka.
