Gennaro Gattuso to chyba najlepszy przykład osoby związanej z futbolem, która może kojarzyć się z wolą walki i determinacją. Były świetny piłkarz, a obecnie selekcjoner reprezentacji Włoch to jedna z najbardziej charakterystycznych osób w światowej piłce nożnej.
Największe sukcesy jako piłkarz
Piłkarz w barwach reprezentacji Włoch osiągnął najważniejsze możliwe trofeum, czyli złoty medal podczas Mistrzostw Świata w 2006 roku. Kiedy grał jeszcze w kadrze do lat 21 to zdobył Mistrzostwo Europy. Jego klubowe lata, kiedy to mógł pochwalić się wybitnymi osiągnięciami przypadają na czas gry w AC Milan. W barwach tej drużyny dwukrotnie zwyciężał w Lidze Mistrzów. Tyle samo razy świętował mistrzowski tytuł we Włoszech. Superpuchar Włoch oraz Superpuchar UEFA także wygrywał po dwa razy. Na jego koncie jest również Puchar Włoch oraz Klubowe Mistrzostwo Świata.
Historia pracy trenerskiej
Początki Włocha w roli trenera miały jeszcze miejsce w momencie, kiedy to grał w FC Sion. Przez krótki czas pełnił funkcję grającego trenera. Następnie wrócił do Włoch i został szkoleniowcem US Palermo. Zwolniono go jednak po zaledwie kilku miesiącach pracy. Kolejnym miejscem zbierania doświadczeń w roli opiekuna drużyny była grecka OFI Kreta. Klub miał jednak problemy finansowe i to spowodowało to, że Gattuso nie został tam na dłużej. Prawie dwa lata udało się popracować Gennaro w AC Pisa. Z zespołem zanotował awans do Serie B, a w kolejnym sezonie znowu zaliczył spadek. Przez krótki czas zajmował się prowadzeniem młodzieżowego zespołu AC Milan do lat 19 – stu. Szybko jednak przejął pierwszą drużynę, z którą dwukrotnie otarł się o kwalifikację do Ligi Mistrzów. Po całkiem udanym okresie w Mediolanie przeniósł się do Neapolu i prowadząc tamtejsze SSC Napoli zdobył Puchar Włoch. Następnie były takie drużyny jak: Valencia, Olimpique Marsylia oraz Hajduk Split. W żadnej z nich nie osiągnął większego sukcesu. Od czerwca 2025 roku jest selekcjonerem reprezentacji Włoch.
Jak to się stało, że Gattuso został selekcjonerem?
Kandydatura Gennaro Gattuso na szkoleniowca reprezentacji swojego kraju nie była oczywista. Włoska drużyna narodowa przeżywała poważny kryzys, a kiedy uległa Norwegii 0:3 to pracę stracił ówczesny trener Luciano Spalletti. Włoska Federacja Piłki Nożnej potrzebowała trenera, który wniesie do drużyny nową energię, motywację i dyscyplinę. Nominacja dla Gattuso była spowodowana jego cechami charakteru. Wierzono, że to właśnie on jest w stanie wstrząsnąć reprezentacją. Włoch był również dostępny, po tym, jak rozwiązał umowę z Hajdukiem Split. Szybko sfinalizowano jego umowę.
Cechy charakterystyczne w pracy szkoleniowej
Włoch słynie z mocnego temperamentu. Jest osobą bardzo zaangażowaną w to co robi. Wymaga od zawodników maksymalnego zaangażowania, nieustępliwości i walki o każdą piłkę. Posiada ogromną charyzmę, ale również bardzo porywczy charakter. Bardzo zależy mu na tym, aby prowadzone przez niego zespoły były monolitem. Jako trener wymaga żelaznej dyscypliny od swoich podopiecznych. Na pierwszym miejscu stawia grę w defensywie. Należy do osób ekspresyjnych, które w bardzo emocjonalny sposób reagują na boiskowe wydarzenia. W swojej pracy szkoleniowej chce, aby prowadzone przez niego zespoły były dobrze zorganizowane i grały na wysokiej intensywności.
Przyszłość kariery trenerskiej
Wydaje się, że kryzys włoskiej drużyny narodowej to ostatnia szansa dla Gattuso, aby osiągnąć coś poważnego w roli trenera. Początek jego pracy na tym stanowisku jest udany. Pytanie tylko, czy po początkowym wstrząsie jego umiejętności pozwolą na to, aby Włochy prezentowały się odpowiednio w kolejnych miesiącach. Jeśli pod jego wodzą tamtejsza kadra awansuje na Mundial, to będzie można mówić o wykonaniu zadania. Następnie ewentualny sukces na Mistrzostwach Świata ugruntuje jego pozycję i zapewni mu wiele interesujących propozycji pracy. Jeśli natomiast reprezentacja pod jego wodzą nie spełni oczekiwań, to zostanie on uznany jako osoba, która nie jest stworzona do tego, aby być trenerem najwyższych lotów. Można zaryzykować stwierdzenie, że Gattuso jest bardziej odpowiedni do pracy selekcjonera niż trenera w klubie. Posiada on bowiem spore ograniczenia taktyczne, a bazuje głównie na mentalności i woli walki. Te metody będą z pewnością bardziej skuteczne w pracy z kadrą narodową.
